Είναι εκείνη η απροσδιόριστη μυρωδιά που ποτέ δεν ξεχνάω…Άλλοτε το άρωμά της ανακατεμμένο με μυρωδιές μαγειρικής…Ακόμα και τώρα οταν μαγειρεύω με ενοχλεί το κρεμμύδι αλλά συνάμα μου θυμίζει μαμά! Γιατί και η δική μου μαμά περνούσε και περνάει ώρες στην κουζίνα για να μη μας λείψει τίποτα…Είναι εκείνη η φωνή το σούρουπο που μας αναζητούσες στην γειτονιά να μαζευτούμε σπίτι…Είναι εκείνη που μου πιανε τα μαλλιά κοτσίδα για το σχολείο…Αλλά και αυτή που θέλησε να μου εξηγήσει ότι γίνομαι γυναίκα…Είναι αυτή που όταν δεν είμαι καλά το οσμίζεται,το ακούει…Αλλά και αυτή που όσα χρόνια και αν περάσουν θα μου λέει,πρόσεξε μη κρυώσεις…που ας τριαντάρησα με περιμένει με βραστό αυγό για να ανεβεί ο αιματοκρίτης…που μισούσε την άσπρη φούστα που τόσο μου άρεσε και μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι είχε απόλυτο δίκιο…Είναι αυτή που νομίζει ότι έχει τα καλύτερα παιδιά του κόσμου…Έτσι είναι η δική μου μαμά και είναι μοναδική όπως και κάθε μαμά είναι μοναδική!

Σ’αγαπώ μαμά